مداخله ای برای دیابت نوع 2 که در سراسر طیفهای خطر ژنتیکی موثر است

25 جولای 2019- با افزایش تعداد افراد مبتلا به دیابت نوع 2، یک جنبش بهداشت عمومی برای تدوین توصیه های تغذیه ای مناسب برای پروفایل های خاص ژنتیکی به منظور کاهش خطر ابتلای افراد مستعد به این بیماری شکل گرفت. اما گروهی از محققان بیمارستان عمومی ماساچوست (MGH) اکنون دریافتند که کیفیت چربی موجود در رژیم غذایی و خطر ژنتیکی ابتلا به دیابت به طور مستقل از یکدیگر کار می کنند و رژیم غذایی غنی از چربیهای غیر اشباع با چندین پیوند دوگانه یا Polyunsaturated fat می تواند به طور ایمن برای افرادی با طیف گسترده ای از خطر ژنتیکی ابتلا به دیابت نوع 2 بکار گرفته شود.

پرفسور Jordi Merino، نویسنده ی مسئول این مقاله و استاد واحد دیابت MGH و مرکز پزشکی ژنومی، می گوید: متاآنالیز ما در مقیاسی که پیش از این انجام نشده بود، نشان داد که نیازی به آگاهی از خطر ژنتیکی بمنظور تدوین توصیه های غذایی مناسب برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نداریم. این به این معنا است که شیوه زندگی یا مداخلات غذایی برای پیشگیری از دیابت نوع 2 می تواند در تمام طیفهای خطر ژنتیکی به کار رود زیرا بار ژنتیکی مانع از اثربخشی آنها نمی شود.

توصیه هایی که با هدف بهبود کیفیت رژیم غذایی انجام می شود، بخش مهمی از تلاش های بهداشت عمومی در سراسر جهان برای جلوگیری از رشد شدید دیابت است. محققان MGH دریافتند که صرف نظر از خطر ژنتیکی، مصرف مقادیر زیادی از چربی های غیر اشباع با چند پیوند دوگانه (مانند اسیدهای چرب امگا 3 و امگا 6) به جای نشاسته ی تصفیه شده و قندها، با خطر پایین تر دیابت نوع 2 همراه است، در حالیکه مصرف مقادیر زیادی از چربی های غیر اشباع با یک پیوند دوگانه(monounsaturated fat) بجای کربوهیدرات ها با خطر بالایی از این بیماری متابولیکی همراه است. منشا چربی های غیر اشباع مونو در آمریکای شمالی، معمولا منابع حیوانی از جمله گوشت قرمز، لبنیات و فراورده های لبنی تهیه شده از شیر کامل هستند.

پرفسور Merino، بر روی یکی دیگر از یافته های این مطالعه تاکید کرد که فراتر از موضوع چربی های رژیم غذایی است. او گفت: ارتباط مثبتی که بین نمره های پلی ژنیک و دیابت نوع 2 گزارش نمودیم، نشان می دهد که افرادی که در معرض خطر ژنتیکی بالاتری هستند می توانند از استراتژی های بیشتری سود ببرند که هیچ ارتباطی با مصرف چربی های رژیم غذایی ندارند.

مطالعه MGH شامل بیش از 102،000 شرکت کننده از تبار اروپایی بود که در ابتدا به دیابت مبتلا نبودند. این افراد از 15 مطالعه ی کوهورت انتخاب شدند و برای بیش از 12 سال رصد شدند. یافتن این نتیجه که هیچ تعامل قابل توجهی بین مولفه های رژیم غذایی و ژن هایی که خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش می دهند، وجود ندارد، با نتایج تجزیه و تحلیل برنامه ی ملی پیشگیری از دیابت مطابقت دارد که نشان داده است اصلاح شیوه ی زندگی بدون در نظر گرفتن بار ژنتیکی دیابت نوع 2، موثر است. یافته های MGH، همچنین با شواهد اخیر در مورد بیماری عروق کرونر مطابقت دارد، که تایید کرده است ایجاد شیوه زندگی سالم قلبی و رژیم های غذایی مفید برای قلب و عروق، برای تمام طیفهای خطر ژنتیکی موثر است.

این تصویر برای چاقی متفاوت است، شواهد رو به رشد نشان می دهد که الگوهای ناسالم رژیم غذایی یا شیوه های خاص زندگی مانند استفاده از شکر، نوشیدنی های شیرین، غذاهای سرخ شده و عدم فعالیت فیزیکی ممکن است با استعداد ژنتیکی افراد برای افزایش شاخص توده بدنی (BMI) در تعامل باشند.

پرفسور Merino می گوید: پیچیدگی متابولیکی دیابت نوع 2 و بیماری عروق کرونر قلب ممکن است ناشی از عدم تعامل بین عوامل سبک زندگی و زمینه های ژنتیکی باشد.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2019-07-interventions-diabetes-successful-genetic-landscape.html